داستان این کتاب، داستان حیرانی و سرگشتگی حرابن یزید ریاحی، سردار سپاه قادسیه در صحرای کربلاست. او با سپاهیانش به سمت کوفه در حرکت بود و خستگی و تشنگی، تاب و توان سپاهیانش را ربوده بود، اما آن ها یک امید داشتند و آن هم پاداش خوبی بود که به آن ها وعده داده شده بود؛ اما او از اندیشه جنگ با پسر پیامبر آرام و قرار نداشت.هنگامی که از شهر به قصد کوفه حرکت کرده بود، ندایی شنید: بهشت بر تو بشارت باد.
اگر او راه را به خطا می رفت، چرا این ندا را شنیده بود؟
سپاه خسته و تشنه ی حر به امام رسیده بود؛ اما دستور جنگ نداشت. امام به یارانش فرمود تا سیرابشان کنند.
امام که از بی وفایی و بد عهدی مردم کوفه مطمئن شد از همراهانش خواست تا به مدینه بر گردند؛ اما سپاه حر دستور یافته بود راه را بریاران حسین(ع) ببندد. هم راه کوفه و هم راه مدینه را بر امام و همراهانش بستند و کاروان امام حسین بی هدف دربیابان خشک و گرم سرگردان بود تا پیکی که حر به کوفه فرستاده بود، برگردد و دستور بیاورد…
این داستان به زیبایی به شرح اتفاقاتی می پردازد که پس از ورود امام حسین(ع) و خانواده اش به صحرای کربلا روی داد. و نیز به اتفاقاتی که پس از رویارویی حر و سپاهیانش با امام حسین و تغییرات درونی که در حر شکل می گیرد و او از دشمن به دوست و یار امام حسین(ع) تبدیل می کند، پرداخته است. وقایع و صحنه ها لحظه به لحظه و پر از احساس بیان شده است طوری که خواننده حس می کند جایی نزدیک سپاه حر و یاران امام حسین ایستاده و همه چیز را می بیند و صداها را می شنود. او با تشنگی سپاه حر، احساس تشنگی می کند و با آب خوردن آن ها از دست یاران حسین، نفس تازه می کند و جان می گیرد. او شرمندگی و دودلی حر را از درون خود حس می کند.
خواننده ی داستان حتی صدای وجدان و حرف های درونی حر با خودش را می شنود و آن گاه که حر به جنگ با پسر سعد، فرمانده ی سپاه کوفه می رود و شجاعانه می جنگد، نگران او می شود.
هم چنین در خلال داستان، خواننده از بزرگواری و مهربانی امام حسین و یارانش، تاثیر می پذیرد و از دل شکستگی و بی پناهی آن ها، دل شکسته می شود. عمق تشنگی آنها وقتی سه روز تمام، حس می کند. پسر سعد به دستور حاکم کوفه، آب را بر آن ها بسته است و آرزو می کند کاش …
آن شب ، آن سردار، نوشته ی مسلم ناصری است و سعید رزاقی تصویر گری آن را انجام داده است.